Covid-19 besmettingen tijdens kerkdiensten in Staphorst
Omdat een plaatje zoveel meer zegt...
4 oktober 2020: 841 besmettelijke mensen per 100 000, CBS-correctie is factor 2.0.
600 mensen tijdens één kerkdienst met zingen, zonder mondkapje en een niet haalbare afstand van 1.5 m (1350 m2 nodig). En dat drie keer per dag. In plaats van 50 cm nu 100 cm naast elkaar en het betreft niet één dienst.
Het is zowel oliedom als zeldzaam asociaal. Om verdrietig van te worden. Strijdig met Christelijke waarden waar juist die gemeenschap prat op gaat.
11 dagen later...
Dit was geen ongeluk en geen misverstand. In oktober 2020 wist iedereen wat de spelregels waren: afstand, ventilatie, geen zang in grote groepen, en zeker geen volle zalen zonder mondkapje. Toch werd er gekozen voor kerkdiensten met honderden mensen, inclusief zingen, en meerdere keren per dag. Dat is niet "een foutje". Dat is een bewuste beslissing om een besmettingsrisico te nemen dat je niet alleen voor jezelf neemt, maar vooral voor anderen.
Hier wringt het met democratie en vrijheid. Vrijheid bestaat in een rechtsstaat niet als "ik doe wat ik wil", maar als een ruimte die alleen kan bestaan doordat we ook rekening houden met elkaar. Wie in een pandemie de regels negeert die bedoeld zijn om kwetsbaren te beschermen, gebruikt vrijheid als vrijbrief en schuift de gevolgen door naar mensen die geen stem hebben in die keuze: ouderen, zorgverleners, mensen met een zwakke gezondheid, en iedereen die later ongewild onderdeel wordt van dezelfde besmettingsketen. Dat is vrijheid ten koste van broederschap.
Staphorst heeft dit eerder geflikt. In 1971 leidde vaccin-weigering in streng-christelijke kring tot een polio-uitbraak waarbij tientallen kinderen ziek werden en er doden vielen. Het dorp kwam internationaal in het nieuws en werd als risicogebied gezien. De morele kern daarvan is niet dat geloof "fout" is, maar dat een gemeenschap zichzelf niet kan uitzonderen van maatregelen die juist bedoeld zijn om anderen te beschermen.
De les voor vandaag is simpel en hard: niet inenten is geen puur individuele keuze, net zo min als het negeren van maatregelen tijdens een besmettelijke uitbraak dat is. In een samenleving hoort verantwoordelijkheid bij vrijheid, anders verandert vrijheid in vrijblijvendheid. En dat botst niet alleen met de democratische gedachte, maar ook met de christelijke waarden waar men zich op beroept: zorg voor de ander, juist wanneer het ongemakkelijk is.